Summer holiday has begun. This means no more Spanish classes, going to the gym and attending college in the evenings. I’ve done pretty much all of my work for JaME, no more twenty to-do emails waiting for me, so that results in me actually reading books and doing silly things with my time, as the above picture shows.

The milk carton is from Blur’s video of the song Coffee and TV,which always makes me very sad to watch it even though I know it’s just a milk carton with a face! You can find the print-out here. The Mario mushroom and Domo-kun are from Cubeecraft. They’re rather clumsy creations though, it was mostly to try out. They’re the easiest ones but they were quite a pain to create!

NEW YORK CITY – Coney Island is niet meer wat het is geweest. Ooit was het een populair vakantieoord en attractiepark voor New Yorkers, maar de attracties op het schiereiland van de wereldstad worden al sinds de jaren 50 verwaarloosd. Ondanks dat, heeft Coney Island nog een sprankje roestige charme over en een nachtelijk tochtje naar het lege strand, op een flinke afstand van de luidruchtige kermis, kent een zekere romantiek.

“You’re in da hood man, you’re in da hood!” schalt het over Mermaid Avenue, maar de paar mensen die op dit late uur nog op straat zijn, besteden weinig aandacht aan de man en zijn vrienden. Een zwarte vrouw probeert haar kinderen mee naar huis te krijgen, maar de kids hebben een onuitputtelijke fascinatie voor de kermis, die het hele jaar draait op Coney Island.

Een flink aantal van de attracties is gesloten en de ‘R’ van het felverlichte reuzenrad Wonder Wheel is er van ellende afgevallen. Toch is het op zaterdagavond nog vrij druk op de kermis en hangen er veel tieners rond. Er komt niet alleen van de attracties een hoop lawaai, maar ook een vechtpartijtje tussen zwarte jongens met aanmoedigend publiek zorgt voor veel kabaal. Het is niet duidelijk of het om een serieuze vechtpartij of een plagerijtje gaat, maar niemand lijkt er van op te kijken.

Op het strand is het echter rustig. Een verliefd paartje zit stilletjes bij de waterlijn naar het donkere water te turen. In de verte zijn verschillende lichtjes te zien: de gebouwen aan de overkant van de Lower Bay, maar ook verschillende boten en veerponten die met twinkelende lampjes heen en weer varen. Naast het strand staat een enorme roodgloeiende paddenstoel: de Parachute Jump, een attractie die al sinds de jaren zestig niet meer actief is.

De rust contrasteert sterk met het rumoer van overdag. Met een onverwachts warme temperatuur van 30 °C is het zelfs begin mei zonnig strandweer dat de New Yorkers aantrekt om verkoeling te zoeken bij het water. Ook ’s nachts is de temperatuur op het strand aangenaam en verre van koud.

Het legendarische Coney Island is niet meer wat het is geweest, maar doet zijn best om de tand des tijds te doorstaan. Misschien geeft ooit een volgende generatie het zijn glamour weer terug.

“Dat groen, en dan die hals en die prachtige kop, dat je met zo weinig zo veel kunt zeggen!” luidkeels bejubelt een van de bezoekers ‘Vrouw met zwarte hoed’ van Kees van Dongen. Het merendeel van de meer dan 70 doeken heeft ook deze uitwerking: grof met weinig details, maar toch spraakmakend. Naast werk van Matisse en Malevich zijn ook stukken van Picasso, Van Dongen, De Vlaminck, Derain en Kandinsky te zien. Het zijn vooral fauvistische schilders die te bewonderen zijn, zij danken hun naam aan het Franse woord ‘fauves’: wilde beesten.

Normaal gesproken zijn deze revolutionaire werken te zien in de Hermitage in Sint Petersburg. Een groot gedeelte van de wilde beesterij komt uit de verzameling van de Russen Ivan Morozov en vooral Sergej Sjtsjoekin die de mecenas, oftewel de geldschieter, was van artiesten zoals Matisse. Helaas beschikt de Amsterdamse dependance van de Hermitage niet over genoeg plaats om alle doeken genoeg ruimte te geven. In de kleine expositieruimtes is het proppen geblazen, en is het moeilijk om hier rustig een schilderij te bekijken.

Het pronkstuk van de tentoonstelling is Malevich’s werk ‘Zwart vierkant’, dat net zo simpel is als de titel: een zwart vierkant met een witte rand eromheen. Het schilderij wordt als een belangrijk onderdeel gezien van de abstracte kunststijl suprematisme. Het weet een van de bezoekers wel te raken. “Dat vierkant staat eerder voor iets dan dat het een ‘mooi schilderij’ is,” legt hij uit. Anderen halen de schouders op bij het zien van het trieste vlak en mompelen binnensmonds “tja, zo kan ik het ook.”

De tentoonstelling ‘van Matisse tot Malevich – pioniers van de moderne kunst’ is tot en met 17 september 2010 te zien in de Hermitage te Amsterdam.

LEEUWARDEN – De rockband Rigby timmert hard aan de weg. Met optredens op bekende evenementen en een seizoen als de huisband van het actualiteitenprogramma De Wereld Draait Door proberen ze een welbekende naam te worden in elk Nederlands’ huishouden. Toch vind de band zichzelf gelukkig nog niet te groot voor kleine zaaltjes zoals Poppodium Romein in Leeuwarden. Op 22 mei zette de zeskoppige band een ijzersterke show neer in de Friese hoofdstad.

Helaas kon hetzelfde niet worden gezegd van het voorprogramma Melanocaster. Met een houding van “eigenlijk zitten we liever thuis voetbal te kijken, maar vooruit dan maar weer,” maakten ze een ongeïnspireerde indruk. Hun muziek was net zo futloos en ze speelden een muziekbrij van een uurtje waarbij de nummers weinig onderscheid vertoonden. De originaliteit was ook ver te vinden bij het stemgeluid van de zanger, dat erg veel weg had van Stereophonics’ zanger Kelly Jones. Behalve dan dat Jones niet in het Fries vloekt.

Het optreden van Rigby contrasteerde hiermee sterk. De band was vanaf het begin een brok positieve energie en aan de lachende gezichten van de bandleden was te zien dat zij er veel zin in hadden. Het publiek had weinig aansporing nodig om mee te springen en te dansen op de hardere nummers, en een enkele fan zong hele teksten mee. Frontman Christon Kloosterboer vertelde tussen twee nummers door dat Rigby niet alleen liedjes maakt over onderwerpen zoals meisjes en feesten, maar dat ze schrijven over alles wat hen bezighoudt, zo ook religie en politiek. Het volgende nummer, Dead man walking, werd dan ook opgedragen aan de soldaat die dit weekend in Uruzgan is gesneuveld. De band kreeg hiervoor een daverend applaus.

Dat zanger, gitarist, pianist en songwriter Christon Kloosterboer overloopt van talent is al langer bekend. Zijn deelname aan de internationale popgroep XYP en een plaats in de top 10 van talentenjachtprogramma Idols hebben dit wel bewezen, maar met Rigby lijkt hij zijn draai echt gevonden te hebben. Als deel van de toegift durfde hij het aan om een nummer met slechts zijn akoestische gitaar te spelen, zittend op de rand van het podium. Het was muisstil in de zaal terwijl de blonde zanger het publiek in trance wist te brengen.

Rigby lijkt alles mee te hebben: getalenteerde en kwalitatief goede muzikanten, pakkende composities en ook een sterke podiumpresentatie. Het is nu alleen wachten op die ene hit om heel Nederland mee te veroveren.

JUBBEGA – Op Hemelvaartsdag was de 16-jarige brommerjeugd goed vertegenwoordigd op het Nederlands Kampioenschap Brommersprint; de tribune zat er propvol mee. Op de baan waren vooral jonge, volwassen mannen te vinden, die de brommer- en scootersport een stuk serieuzer nemen dan de gemiddelde brommertiener. Met hun machines en vaardigheden wisten ze van het NK een sensationele race te maken. Want ook al is de scooter amper een meter hoog, wanneer hij met 120 kilometer per uur over de baan scheert, is het een karretje om “u” tegen te zeggen.

Ook dit jaar gingen bijna 200 racers weer de strijd aan om de felbegeerde titel van Nederlands kampioen, of om een van de baanrecords te verbreken. Om dit te bereiken was er flink gesleuteld aan de machines, waarbij niet alleen het vermogen was opgevoerd, maar ze ook aerodynamisch waren verbeterd. Zo’n 180 voertuigen kwamen door de strenge keuring die vooraf ging aan de sprint. Sommige getunede tweewielers zagen er nog enigszins normaal uit, maar bij de prostock en x-tremescooter klasse waren vooral lage en langgerekte machines te vinden waarop de rijder ligt, en zo in no-time een hoge snelheid kan halen.

Voor veel rijders is het kampioenschap iets om naar toe te werken, en het waren dit keer dan ook weer bekende namen die mee deden. Ook Tom van Dijk was weer van de partij. “Dit is nu de vierde keer dat ik meedoe, en ik doe ook met de andere brommersprints mee.” De racer uit het Drentse Zuidwolde gaat echter niet voor de hoofdprijs. “Ik heb een mooie tijd en een persoonlijk record verbroken, dus daar ben ik tevreden mee.”

De rijders wisten hun eigen draai aan de start te geven. De een kwam meerdere malen van de grond los, de ander stond op de treeplank met zijn lichaam voor het stuur uithangend, en een enkeling klapte zover dubbel dat hij de 150-meter lange baan niet eens meer kon zien. Helaas ging het tijdens de start ook wel eens mis: bij de tweede heat raakte een standaardscooter van de baan en knalde tegen een boom. Tijdens de omloop raakte een Yamaha JOG scooter van de baan. Zelf was de rijder gelukkig niet gewond, maar door schade aan zijn uitlaat was het voor hem onmogelijk om nog te racen. Ook tijdens de run voor de eerste plaats in de 50cc klasse ging niet alles zoals gepland. Bij Lucas Kemp viel de motor van zijn Rieju RS1 plotseling uit, waardoor hij niet meer op tijd kon starten. “Alles zat goed, maar hij viel gewoon uit. Daar word je toch chagrijnig van!”

De baan in Jubbega wordt door zijn slechte conditie door de racers de ‘geitenbaan’ genoemd, maar toch werden er goede tijden gereden. Zo had voormalig Nederlands kampioen Sander Hamstra in de tweede omloop van de x-tremescooter klasse maar 6.782 seconden nodig om 150 meter te sprinten. Zijn kansen om zijn titel te verdedigen vielen echter in het water toen hij bij de eerste run werd gediskwalificeerd na twee valse starten. Martin Kossen ging er met de hoofdprijs vandoor met een tijd van 6.867.

Helaas werd het laatste gedeelte van de race verstoord door een politiewagen die met zwaailichten in tegengestelde richting over de baan reed. Hierdoor werd de metingapparatuur beschadigd en haperde het systeem. De jury veranderde daarop de finale, zodat de rijders nu in twee runs alleen op tijd werden beoordeeld.

Nederland kent nog twee andere brommersprints: een in Damwoude die wordt gehouden op zaterdag 12 juni, en de ander in Genemuiden. Hiervan is de datum nog niet bekend.

• Winnaar 50 cc: Benjamin Buijs. 98.07 km / 8.395s
• Winnaar 70 cc: Gerard van der Schaar 108.43 km / 7.836s
• Winnaar automaten: Alle Nicolai 106.34 km /7.403s
• Winnaar prostock: Rienk van der Weide 115.51 km / 7.201s
• Winnaar standaardscooters: Johannes Douma 115.92 km / 7.115s
• Winnaar x-tremescooters: Martin Kossen 124.79 km / 6.867s

It took me nearly two years, but I have finally finished my entries about my trip to Japan in 2008! Click here to read.

I followed the recipe step-by-step and when I took it out of the oven it looked like yummy ciabatta bread. Well, the crust was indeed yummy I soon discovered, but the dough on the inside was still slightly wet, heavy and stick. I couldn’t really eat it because it would probably give me stomach aches and it didn’t taste very good anyway. I guess for next time, I’ll try a bit more yeast, leave it to wait the maximum time instead of the minimum, and then put it in the oven a while longer, hopefully that’ll work out better!

However, it turned out that I wanted something that didn’t exist. I went to like, ten different stores and NONE of them had a Van Bronckhorst t-shirt! There were lots of Sneijder, van Bommel, van der Vaart, Robben, van Persie and Kuyt, but none of van Bronckhorst! He’s the captain of the Dutch team, why not make t-shirts with his name???

Frustrated, I continued my search online. It turns out that on the KNVB (Royal Netherlands Football Association) was giving fans the opportunity to get a t-shirt with their favorite soccer player, but not for Van Bronckhorst because 10 letters was the limit. 16 letters is too long, and even ‘Bronckhorst’ with 11 characters won’t work. It’s a national mystery as to how Van Bronckhorst got his own shirt…

A little search at Marktplaats, the Dutch version of Ebay didn’t help either. Apparently it’s easier to get a life-sized Van Bronckhorst out of cardboard than a simple t-shirt. Fun, but not -exactly- what I wanted.

In the meantime, I’m wearing my nameless orange soccer shirt with a little help of Photoshop…
 
 

• Lecca – My Measure
• Ketsumeishi – Carnival (hard to pick just one of Ketsumeishi!)
• Fito y Fitipaldis – Ni Negro Ni Blanco
• Julieta Venegas – Algun Dia (Con Gustavo Santaolalla)
• The Baseballs – Love in this Club (actually almost the whole Strike album makes me happy)

Although this changes all the time!